İŞ BİRLİKLİ ÖĞRENME TEKNİKLERİNİN TÜRKÇE ÖĞRETİMİNDE BAŞARI, TUTUM VE UYGULAMALARA YÖNELİK ÖĞRENCİ GÖRÜŞLERİYLE İLİŞKİSİ

Mehmet Nuri Kardaş, Seda Cemal
4.696 1.470

Öz


Bu çalışmanın amacı, 2000-2014 yıllarında Türkiye’de Türkçe öğretiminde iş birlikli öğrenme teknikleri kullanılarak gerçekleştirilen bilimsel çalışmaların (makale/lisansüstü tez); öğrencilerin Türkçe öğrenimindeki başarı, tutum ve uygulamalara yönelik görüşleriyle ilişkisini ortaya koymaktır. Çalışmanın bir diğer amacı, iş birlikli öğrenme yönteminin Türkçe öğretiminde kullanılmasına ilişkin alan araştırmacılarına bir kaynakça sunmaktır.

Araştırmada “ betimsel tarama modeli” kullanılmıştır. Araştırmanın problem sorularıyla ilgili şu sonuçlara varılmıştır:

İş birlikli öğrenme teknikleri kullanılarak öğrencilerin akademik başarıları üzerinde yapılmış 45 (doktora tezi f=9, yüksek lisans tezi f=10, makale f=26) çalışma belirlenmiştir. Bu çalışmaların 42’sinde iş birlikli öğrenme tekniklerinin öğrencilerin akademik başarısını artırdığı belirlenmiştir. Geriye kalan 3 araştırmada ise, uygulanan iş birlikli öğrenme tekniklerinin öğrencilerin akademik başarısı üzerinde etkili olmadığı tespit edilmiştir.

Öğrencilerin derse ve uygulamalara yönelik tutumlarını inceleyen 15 (doktora tezi f=4, yüksek lisans tezi f=4, makale f=7) çalışmanın yapıldığı tespit edilmiştir. Bu çalışmaların 14’ünde İş birlikli öğrenme tekniklerinin öğrencilerin derse/uygulamalara ilişkin tutumlarını olumlu yönde etkilediği görülmüştür. Buna karşılık 1 çalışmada, uygulanan iş birlikli öğrenme tekniğinin öğrencilerin tutumları üzerinde etkili olmadığı belirlenmiştir.

Öğrencilerin iş birlikli öğrenme uygulamalarına ilişkin görüşlerinin incelendiği 16 (doktora tezi f=1, yüksek lisans tezi f=4, makale f=10)  çalışma tespit edilmiştir. İncelenen çalışmaların tamamında öğrencilerin iş birlikli öğrenme tekniklerinin uygulandığı Türkçe derslerine ve Türkçe öğretimi etkinliklerine yönelik olumlu görüş belirttikleri tespit edilmiştir.

Araştırmalarda kullanılan iş birlikli öğrenme teknikleri ve uygulanma sıklığı şu şekilde belirlenmiştir: Birlikte Öğrenme Tekniği (f=17); Yapılandırılmamış/karma teknikler (f=10); Jigsaw Teknikleri (f=9); Çoklu Zeka destekli iş birlikli öğrenme teknikleri (f=3); TOT (f=2);Birleştirme Tekniği (f=1); Grup Araştırması (f=1); İkili Denetim Tekniği (f=1); Akademik Çelişki Tekniği (f=1).

İş Birlikli Öğrenme tekniklerinin uygulandığı dil becerileri frekans değerlerine bağlı olarak şu şekilde sıralanmıştır: Okuma Becerisi (f=13), Yazılı Anlatım Becerisi (f=11), Dil Bilgisi (f=10), Diğer (f=5); Konuşma Becerisi (f=3), Dinleme Becerisi (f=3).

Anahtar Kelimeler: İş Birlikli Öğrenme Teknikleri, Başarı, Tutum, Görüş, Kaynakça


Anahtar kelimeler


İş Birlikli Öğrenme Teknikleri, Başarı, Tutum, Görüş, Kaynakça

Tam metin:

PDF

Referanslar


Büyüköztürk, Ş. (2006). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Ankara: PegemA Yayıncılık,

Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö.E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2011). Bilimsel araştırma yöntemleri (8.baskı). Bilmenin yolları, bilimsel yöntem, araştırmaların sınıflandırılması, araştırma etiği, problem tanımlama, örnekleme yöntemleri, veri toplama teknikleri, nicel ve nitel araştırma desenleri, APA raporlaştırma Türkiye. Pegem.

Çaycı, B., Demir, K., Başaran M. & Demir M. (2006). Sosyal bilgiler dersinde işbirliğine dayalı öğrenme ile kavram öğretimi. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Kongresi Bildiriler içinde (427-435), Ankara: Gazi Üniversitesi.

Duruhan, K. (2004) Türkiye’de okulda geleneksel anlayış ve yöntemlerle insan yetiştirmenin olumsuz etkileri, XIII. Ulusal Eğitim Bilimleri Kurultayı, 6-9 Temmuz 2004 İnönü Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Malatya

Ergin, M. (1999). Türk Dil Bilgisi. İstanbul: Bayrak Yayınları

Evans, P, Gatewood, T., and Green, G., (1993) “Cooperative learning: Pasing fad or long-term promise?”, Middle School Journal, 24(3), 3-7

Johnson, D.W.,& Johnson, R.T. (1992). Approaches to implementing cooperative learning in the social studies classroom, cooperative learning in the social studies classroom: An invitation social study. R.J., Stahl and R.L., Vansicle Editor: Washington National Council for the social studies. Bulletin No: 87, 44-51.

Johnson, D.W and Johnson, R.T ( 1994) Learning together and alone, Boston: Allyna and Bacon Johnson, D.W., Johnson, R.T., & Holubec, E. (1998). Cooperation in the classroom. Interaction Book Company.100, Edina, Minnesota, USA

Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1999). What makes cooperative learning work? In Kluge, D. McGuire, S., Johnson, D.W., Johnson, R.T., Eds. Cooperative learning. Tokyo: Japan Association for Language Teaching.

Evans, P, Gatewood, T., and Green, G., (1993). Cooperative learning: Pasing fad or long-term promise? Middle

School Journal, 24(3), 3-7.

Kardaş, M.N. (2015a). The Effect of Academic Controversy Technique on Turkish Teachers candidates’ Success to Effective Speaking Skills and its relation with some variables (gender, multilingualism), Educational Research an Reviews, Vol. 10(7), pp.870-878,

Kardaş, M.N. (2015b). Orhun Abidelerinin Türkçe Öğretiminde Değer Aktarımı Açısından Önemi II: Kül Tigin Abidesi, Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, Hüseyin Hüsnü Tekışık Özel Sayısı (Cilt 1),y. 7, s. 133-149

Kardaş, M.N. ve Şahin, A. (2010, Ekim) İşbirlikli öğrenme yöntemi ve bu yöntemle Türkiye’de yapılan tezler, I. Ulusal İlköğretim Bölümleri Öğrenci Kongresinde sunulan bildiri, Muş Alparslan Üniversitesi, Eğitim Fakültesi,Muş

Maden, S. ve Durukan E. (2010). İstasyon tekniğinin yaratıcı yazma becersi kazandırmaya ve derse karşı tutuma etkisi, TÜBAR-XXVIII, s. 299-312

Özbay, M. (2006). Türkçe Özel Öğretim Yöntemleri I. Ankara: Öncü Kitap

Özer, Ö. (1999). İşbirlikli öğrenme ve öğrenci güdülenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Özer, K. (2002). İlköğretim 4-5. sınıflarda Türkçe öğretiminde işbirliğine dayalı öğrenme metodunun kullanımına yönelik bir değerlendirme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.

Sharan, S. (1980). “Cooperative learning in small groups: Recent methods and effects on achievement, attitudes and ethnics relations”. Review of Educational Research, 50, 241-271.

Sönmez, S. (2005). İşbirliğine dayalı öğrenme yöntemi, birleştirme tekniği ile bilgisayar okur-yazarlığı öğretiminin akademik başarıya ve kalıcılığa etkisi, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adana.

Şahin, A. (2011). İş birlikli öğrenme teknikleri ve Türkçe öğretimi, (I. Basım), Ankara, Pegem A Yayınları,

Ün Açıkgöz, K. (2011). Aktif Öğrenme, İzmir: Kanyılmaz Matbaası, Biliş Yay.,171-219

Ün Açıkgöz, K. (1992). İşbirlikçi öğrenme kuram araştırma uygulama, Uğurel Matbaası, Malatya,

Yaman, B.(1999).Birleştirilmiş kubaşık okuma ve yazma tekniğinin temel eğitim beşinci sınıf öğrencilerinin Türkçe dersinde okuduğunu ve dinlediğini anlamaya yönelik akademik başarıları ve Türkçe dersine ilişkin tutumları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Adana.

Yıldırım A. ve Şimşek H. (2008). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemler. Ankara: Seçkin Yayınları

Yıldız. V. (I999). İşbirlikli öğrenme ile geleneksel öğrenme grupları arasındaki farklar. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 16/17, s. 155 – 163