BEŞİNCİ SINIF ÖĞRENCİLERİNİN SOMUT VE SOYUT KONULARDA YAZMA BECERİLERİ ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA

Dilek Ceran, Süleyman Kordak
4.359 1.165

Öz


Yazılı anlatım, bireyin kendini doğru ve amacına uygun olarak ifade etmesinde ve iletişim kurmasında en etkili araçlardan biridir. Yazma becerisinin istenen düzeye getirilmesinde yazma konusunun kişiye ifade ettiği anlam önemli bir yer tutar. Seçilen konular, öğrencinin daha iyi anlamlandırabildiği, ön bilgisinin olduğu, yorum yapabildiği, örnekleyebildiği, ilgi alanına giren ve günlük hayatında çokça karşısına çıkan konulardan olduğunda öğrencinin daha rahat yazması beklenmektedir. Ancak günlük hayatın içinden olsa bile somut ve soyut kavramların öğrenciler tarafından algılanması farklılık göstermektedir. Bu çalışmanın amacı somut dönemden soyut döneme geçiş sürecindeki beşinci sınıf öğrencilerinin somut ve soyut konularda yazma becerilerini kelime ve cümle sayısı, cümle uzunluğu, düşünceyi geliştirme yolları ve tür bakımından karşılaştırmaktır. Bu amaçla, Adana ili Yumurtalık Ortaokulunda okuyan 32 beşinci sınıf öğrencisine somut ve soyut konularda kompozisyon yazdırılmış ve elde edilen metinler doküman analizi yoluyla incelenmiştir. Araştırmada öğrencilerin soyut konulardaki kelime ve cümle sayılarının somut konulara göre daha fazla olduğu ancak kullanılan farklı kelime sayısının ve ortalama cümle uzunluklarının somut konularda arttığı tespit edilmiştir. Öğrencilerin düşünceyi geliştirme yollarını somut konularda daha çok kullandıkları; somut konularda en çok benzetmeye, soyut konularda ise örneklemeye yer verdikleri belirlenmiştir. Somut konularda en çok tercih ettikleri edebî tür deneme iken soyut konularda en çok hikâye türünde yazmışlardır.


Anahtar kelimeler


Yazılı anlatım, Yazma Becerisi, Somut Konu, Soyut Konu

Tam metin:

PDF

Referanslar


KAYNAKÇA

Akbayır, S. (2006). Yazılı anlatım biçimlerinin yazma becerisi edinimindeki işlevleri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Samsun.

Aksan, D. (1998). Anlambilim, Anlambilim Konuları ve Türkçenin Anlambilimi. Ankara: Engin Yayınevi.

Akyol, H. (1999). Bilgi vermeye dayalı metinler ve öğretimi. Çağdaş Eğitim, 253, 7-13.

Ateşman E. (1997): “Türkçede okunabilirliğin ölçülmesi”, Dil Dergisi, 58, 71-74.

Banister, F. & Ryan, C. (2001). Developing science concepts through story-teIling, School Science Review, 83 (302), 75-83.

Belet, D. Ş. ve Yaşar, Ş. (2007). Öğrenme stratejilerinin okuduğunu anlama ve yazma becerileri İle Türkçe dersine ilişkin tutumlara etkisi. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 3 (1), 69-86.

Bergelson, E. & Swingley, D. (2012). The acquisition of abstract concepts by young ınfants. Cognition, 127 (3), 391-397.

Charles, C.M. (2000). Öğretmenler için Piaget ilkeleri (Çev. Gülten Ülgen). Ankara : Pegem A Yayıncılık.

Coşkun, E. (2011). Yazma eğitiminde aşamalı gelişim. Yazma Eğitimi (Ed. : Murat Özbay). Ankara: Pegem Akademi Yayınları.

Çoban, A. ve Tabak, G. (2011). İlköğretim 6. sınıf Türkçe ders kitaplarındaki hikâyelerin hikâye haritalama yöntemine göre incelenmesi. Journal Of European Education, 1 (1), 43-50.

Deniz, K. (2003). Yazılı anlatım becerileri bakımından köy ve kent beşinci sınıf öğrencilerinin durumu. Türklük Bilimi Araştırmaları (Türkçenin Öğretimi Özel Sayısı), 13, 233- 255.

Diakidoy, I. N., Stylianou, P., Karefillidou, C., & Papageorgiou, P. (2005). The relationship between listening and reading comprehension of different types of text at increasing grade levels. Reading Psychology, 26, 55-80.

Dilek, D. ve Yapıcı Soğucaklı, G. (2005). Öykülerle tarih öğretimi yaklaşımı. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, 18, 115-130.

Ersanlı, K. (2012). Davranışlarımız. Samsun: Cantekin Matbaası.

Fensham, P. (2001). Science as story: Science education by story, Asia-Pacific Forum on Science Learning and Teaching, 2 (I), 1-5.

Göçer, A. (2014). Yazma Eğitimi. Ankara: Pegem Akademi Yayınları.

Kamil, M.L. & Hiebert, E.H. (2005). Teaching And Learning Vocabulary: Bringing Research To Practice. New Jersey: Erlbaum.

Karasar, N. (2009). Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara: Nobel Yayınları.

Karatay, H. (2007). Kelime öğretimi. GÜ Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 27 (1), 141-153.

Karatay, H., Bolat, K.K. ve Güngör, H. (2013). Türkçe ders kitaplarındaki metinlerin okunabilirlik ve anlaşılabilirliği. The Journal of Academic Social Science Studies, 6 (6), 603-623.

Kurudayıoğlu, M. (2011). Türkçe öğretmeni adaylarının sözlü anlatımlarının düşünceyi geliştirme teknikleri açısından incelenmesi. Türklük Bilimi Araştırmaları, 29, 213-226.

Lehto, E. J. & Anttila, M. (2003). Listening comprehension in primary level grades two, four and six. Scandinavian Journal of Educational Research, 47, 133-143.

MEB. (2009). İlköğretim Türkçe Dersi (1-5. Sınıflar) Öğretim Programı ve Kılavuzu. Ankara: Devlet Kitapları Müdürlüğü Basımevi.

Onan, B. ve Tokdemir, N. (2012). İlköğretim ikinci kademe Türkçe ders kitaplarında uzak bağdaştırma kullanımı üzerine bir araştırma. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9 (18), 29-44.

Önder, M. (2013). Sevgi, din dili ve hikâyelerin çocukların din eğitimindeki yeri ve önemi. The Journal Of Academic Social Science Studie, 6 (3), 1285-1298.

Özbay, M. ve Melanlıoğlu, D. (2008). Türkçe eğitiminde kelime hazinesinin önemi. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5 (1), 30-45.

Özmen, H. (2004). Fen öğretiminde öğrenme teorileri ve teknoloji destekli yapılandırmacı (constructivist) öğrenme, The Turkish Online Journal of Educational Technology (Tojet), 3( 1), 100-111.

Pakdemirli, M. N. (2009). İlköğretim din kültürü ve ahlak bilgisi derslerinde hikâye kullanımı. DEÜİFD, 30, 173-195.

Palavuzlar, T. (2009). Hikâye ve deneme türü metinlerde okuduğunu anlama becerilerinin incelenmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Trakya Üniversitesi, Edirne.

Piaget, J. (2004). Çocukta Zihinsel Gelişim (Çev. Hüsen Portakal). İstanbul: Cem Yayınevi.

Senemoğlu, N. (2011). Gelişim Öğrenme ve Öğretim (Kuramdan Uygulamaya). Ankara: Pegem Akademi Yayınları.

Sever, S. (2011). Türkçe Öğretimi ve Tam Öğrenme. Ankara: Anı Yayıncılık.

Sidekli, S., ve Buluç, B. (2006 Nisan). İlköğretim beşinci sınıf öğrencilerinin okuduğunu anlama becerilerinin karşılaştırılması. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Kongresinde sunulan bildiri, Gazi Üniversitesi, Ankara.

Tağa, T. ve Ünlü, S. (2013). Yazma eğitiminde karşılaşılan konular üzerine bir inceleme. Turkish Studies, 8 (8), 1285-1299.

Tekşan, K. (2001). Yazılı anlatımı geliştirmede ön hazırlığın etkisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Onsekiz Mart Üniversitesi, Çanakkale.

Temizkan, M. (2003). Yazılı anlatım etkinliği çerçevesinde Türkçe öğretmenlerinin çalışmalarına ilişkin bir değerlendirme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Mustafa Kemal Üniversitesi, Hatay.

Temizyürek, F. (2008). The Impact Of Different Types Of Texts On Turkish Language Reading Comprehension At Primary School Grade Eight. Eurasian Journal of Educational Research, 30, 141-152.

Temur, T. (2006). İlköğretim 4 ve 5. sınıf öğrencilerinin yazı dilindeki kelime hazinelerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.

Türk Dil Kurumu < www.tdk.gov.tr >, (ET: 07.02.2015).

Yapıcı, M. (2004). İlköğretim dil bilgisi konularının çocuğun bilişsel düzeyine uygunluğu. İlköğretim Online Dergisi, 3 (2), 35-41.

Yıldız, C. (Ed.). (2010). Yeni Öğretim Programına Göre Kuramdan Uygulamaya Türkçe Öğretimi. Ankara: Pegem Akademi Yayınları.

Yıldız, M. (2008 Mayıs). İlköğretim beşinci sınıf öğrencilerinin dinlediğini anlama düzeylerinin metin türleri bakımından karşılaştırılması. VII. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Eğitimi Sempozyumunda sunulan bildiri, On Sekiz Mart Üniversitesi, Çanakkale.

Yılmaz, K. Ve Çeltikçi, C. (2013). İlköğretim 3. sınıf öğrencilerine soyut ve çok boyutlu kavramların kazandırılması: bir eylem araştırması. Turkish Studies, 8 (6), 895-924.