ORTAOKULDA ÖĞRENİM GÖREN İŞİTME ENGELLİ ÖĞRENCİLERİN YAZILI ANLATIM BECERİ DÜZEYLERİNİN BELİRLENMESİ

Esra Nur Tiryaki
4.775 1.345

Öz


Bu araştırmanın amacı, ortaokulda öğrenim gören işitme engelli öğrencilerin yazılı anlatım beceri düzeylerini belirlemektir. Çalışma, yatılı-gündüzlü normal öğretim yapan Hatay Hürriyet İşitme Engelliler Ortaokulunda 5. sınıf (7 kişi), 6.sınıf (15 kişi), 7. sınıf (8 kişi) ve 8. sınıf (7 kişi) olmak üzere toplam 40 öğrenci üzerinde gerçekleştirilmiştir. Bu öğrenciler, ağır işitme engelli olup herhangi bir işitme cihazı veya koklear implant kullanmamaktadır. Araştırmada Tiryaki (2014) tarafından geliştirilen “İşitme Engelli Öğrencilerin Yazma Becerisi Dereceli Puanlama Anahtarı” ve “Yazma Formu” kullanılmıştır. Yazılı anlatım becerileri kelime, cümle ve paragraf düzeyleri olmak üzere üç kısımda ele alınmıştır. Sonuç olarak, 5. ve 6.-8. sınıflarda sırasıyla yazılı anlatımların (%52.5-%60) oranında zayıf, (%35-%30) oranında orta, (%12.5-%1.10) oranında başarılı olduğu belirlenmiştir.


Anahtar kelimeler


İşitme engeli, dil eğitimi, dil becerileri, özel eğitim, Türkçe eğitimi, yazma becerisi.

Tam metin:

PDF

Referanslar


Akbayır, S.(2003). Cümle ve metin bilgisi. Samsun: Deniz Kültür Yayınları.

Aksan, D. (1978). Anlambilim ve Türk anlambilimi. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil Tarih Ve Coğrafya Fakültesi Yayınları.

Bağcı, Hasan. (2013).Yazılı anlatım ve unsurları. Özbay, M. (Editör). Yazma eğitimi. Ankara: Pegem A Yayıncılık. ss. 85-126.

Berent, R-, & Berent, G. P. (1990). Report on indirect measures' of writing competency for use with deaf and hard-of-hearing students. (Technical Report). NY: Rochester Institute of Technology, National Technical Institute for the Deaf.

Bilgin, M.(2006). Anlamdan anlatıma Türkçemiz. Ankara: Anı Yayıncılık.

Bochner, J. H. and Albertini, J. A. (1988). Language varities in the deaf population and their acquisiton by children and adults, Michael Strong (Ed.) Language learning and deafness. NY: Cambridge University Press.

Burman, D., Evans, D. Nunes, T. & Bell, D. (2008). Assesing deaf children’s writing in primary school: grammar and story development. Deafness and Education International, 10(2), 93-110.

Coşkun, Eyyup. (2011). Yazma eğitiminde aşamalı gelişim. Özbay, M. (Ed). Yazma eğitimi. Ankara: Pegem A Yayıncılık, ss.45-83

Çatıkkaş, A. (2001). Örnekli-açıklamalı yazılı ve sözlü anlatım kılavuzu. İstanbul: Alfa Yayınları.

Erdiken, B. (1996). Anadolu üniversitesi içem lise düzeyindeki işitme engelli öğrencilerin yazılı anlatım becerilerinin geliştirilmesinde işbirliği-gözlem yöntemi ile anlatım yönteminin karşılaştırılması. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.

Erdiken, B. (2003). İşitme engelli öğrencilerin yazılı anlatım becerilerini değerlendirme aracı (YABDA). Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 13(1), 79-95.

Ergin, M. (1986). Edebiyat ve Eğitim Fakültelerinin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümleri İçin Türk Dil Bilgisi. İstanbul: Bayrak Basım Yayım Tanıtım.

Girgin, Ü. ve Karasu, H. P. (2007). İşitsel/sözel yaklaşımla eğitim gören işitme engelli öğrencilerin yazılı anlatım becerilerinin değerlendirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 33, ss. 146-156.

Heefner, D. L. and Shaw, P. C. (1996). Assessing the written narratives of deaf students using the six-trait analytical scale. The Volta Review, 98(1), 45-68.

Heider, F. and Heider, G. (1940). A comparison of sentence structure of deaf and hearing children . Psychological Monographs, 52, 42-103.

Isaacson, S. and Luckner, J. L. (1988). A model for teaching written language to hearing impaired student, Teach English Deaf Second Language Students, 6(1), pp.8–14.

Isaacson, S. and Luckner, J. L. (1990).”Teaching Expressive Writing to Hearing Impired Students” Journal Of Childhood Communication Disorders, V.13, No.2, ss.135–152.

Karaalioğlu, S. K. (2009). Sözlü/yazılı kompozisyon konuşmak ve yazmak sanatı. İstanbul: İnkılap Kitabevi.

Karatay, H. (2013). Süreç temelli yazma modelleri: planlı yazma ve değerlendirme. Özbay, M. (Ed). Yazma eğitimi. Ankara: Pegem A Yayıncılık. ss. 21-43.

MEB (2006). İlköğretim Türkçe dersi öğretim programı ve kılavuzu.(6.7. ve 8. Sınıflar). Ankara: MEB Yayınları.

Myklebust, H. R. (1964). The psychology of deafness. NY: Grune&Stratton.

Myklebust, H. R. (I960). Building a language base İn hearing-impaired students. American Annals or the Deaf. July, pp. 220-228.

Onan, B. (2012). Dil eğitiminin temel kavramları. Ankara: Nobel Yayınları.

Öz, M. F. (2001). Uygulamalı Türkçe öğretimi. Ankara: Anı Yayıncılık.

Özdemir, E. (2008). Sözlü yazılı anlatım sanatı (kompozisyon). Ankara: Remzi Kitabevi.

Özdemir, E. ve Binyazar, A. (1998). Yazma öğretimi yazma sanatı. (4. Basım). İstanbul: Papirüs Yayınevi.

Powers, A.R. and Wilgus, S. (1983). Linguistic complexity in the written language of hearing-impaired children. The Volta Review, 85(4), pp. 201-210.

Raimes, A. (1983). Techniquess in Teaching Wrting. Oxford: Oxford University Press.

Simmons, A.A. (1962). A comparison of the type –token ratio ofspoken and written language of deaf children. The Volta Review, 64,417-421.

Spandel, V. and Stiggins R. (1990). Creating writers: linking assessment and writing instruction. NY: Longman.

Şentürk, N. (2009). Planlı yazma ve değerlendirme modelinin 8. sınıf öğrencilerinin bilgilendirici metin yazma becerilerini geliştirmeye etkisi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu

Tansel, F. A. (1987). İyi ve doğru yazma usulleri I-II, kompozisyon, tashih ve müracaat el kitabı. İstanbul: Kubbealtı Neşriyat.

Tekşan, K. (2001). Yazılı anlatımı geliştirmede ön hazırlığın etkisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çanakkale.

Temizkan, M. (2003). Yazılı anlatım etkinliği çerçevesinde Türkçe öğretmenlerinin çalışmalarına ilişkin bir değerlendirme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Hatay.

Tiryaki, E. N. (2012). Üniversite öğrencilerinin yazma kaygısının çeşitli değişkenler açısından belirlenmesi. Dil ve Edebiyat Eğitimi Dergisi, 1(1), 14-21.

Tiryaki, E.N. (2014). Ortaokulda öğrenim gören işitme engelli öğrencilerin Türkçe eğitiminin ve okuma-yazma becerilerinin değerlendirilmesi. Yayımlanmamış doktora tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Tuncay, H. (1980). İşitme özürlü çocukların yazılı anlatım yeterlikleri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Ankara.

Tüfekçioğlu, U. (1998a). Farklı eğitim ortamlarındaki işitme engelli öğrencilerin konuşma dillerinin incelenmesi. Eskişehir: Eğitim Sağlık ve Bilimsel Araştırma Çalışmaları Vakfı Yayınları.

Uysal, A. (2010). İşitme engellilerde Türkçe öğretimi, sorunlar, öneriler. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Yoshinaga Itano, C. ve Snyder, L. (1985). Form and meaning, The Volta Review, 87, pp.75-90.