Lübnan'da Maruni Dürzi Çatışmaları ve Osmanlının 19. Yüzyıl Orta-Doğu Siyaseti

Olcay Özkaya Duman
4.206 872

Öz


Özet

Lübnan coğrafyasında ortaya çıkan ayaklanmaların sosyal ve ekonomik nedenlere dayandırılması yeterli değildir. Bunun yanı sıra siyasi gruplaşmaların dış müdahale ile arttırılmaya çalışıldığı görülmektedir: Bir tarafta Fransa desteği ile Maruniler öte tarafta İngiliz kontrolü altında birleşen Dürziler, inanç faktörü kullanılarak Avrupa Devletlerinin bölgede kendi çıkarlarını gözetme adına faaliyetlere başladıkları da görülür.

Fransa bölgede öncelikle kültürel nüfuz politikasını uygulamış, misyonerlik faaliyet­lerine girmiştir. Bunun ardından siyasal baskı ve sonra da askeri müdahaleyle bölgede hakimiyetini, dolayısıyla ingiltere'ye karşı güç dengesini oturtmayı sağlamıştır. Buna karşın İngiltere dengelerin değişmesini çıkarları açısından uygun gördüğü için zaman zaman Fransa'ya karşı Osmanlı idaresiyle ittifak halinde görünmüştür.

Çıkar politikası çerçevesinde değişen dengeler sorunun çözümünü çabuklaştırmış ve 1861 Nizamnamesi imzalanarak bölgenin Osmanlı Devleti tarafından seçilen ve ona bağlı bir Hıristiyan mutasarrıf tarafından yönetilmesi kararı alınarak olaylar çözümlenmiş­tir.

Anahtar Kelimeler: Osmanlı Devleti, Lübnan, Maruni,Dürzi..

Abstract

Social and economical factors are not enough to explain the reasons for the rebellions in the Lebanon. A part from these, we see that political alignments came to the fore by the outside interference, with the Maronite Christians supported by France and the Druses the influence of England. It is clearly seen that European states started to interfere with the internal affairs in the Lebanon in order to defend their benefits in the region by using the "Religion factor".

France applied at first a policy of "cultural influence" in the region, and then started missionary activities. After that she established her domination in the region, thus changing the balance of power in her advantage against England by means of diplomatic pressure and military interference. On the other hand, England was sometimes seen in harmony with the Ottoman administration against France, as the English government thought it was appropriate for their benefit to maintain the power balance.

The change in the balance of power under the influence of the policy of selfinterest accelerated the solution of the problem through the signing of the 1862 Regulations, which allowed the region to be gover ned by a Christian governor to be chosen by the Ottoman government.

Keywords: Ottoman Empire, Lebanon, Maruni, Dürzi.


Tam metin:

PDF